سفره جمع شد.سفره ای که خالی خالی بود.آخرین نفر خرده های نان ته سفره را خورده بود.اما مگر از همان اولی که این سفره پهن شد،در آن چیزی جز نان که مش حیدر از نمکی خریده بود و ته مانده ی ماست چکیده که خدیجه- مادر خانواده- از منزل حاج مرتض(همان جایی که روزها در انجا کار می کرد)آورده بود وجود داشت.

 اين روزها کار دیگری به کارهای خدیجه در منزل حاج مر تضی اضافه شده بود ،شستن کهنه های نوه ی حاجی !و صابون هایی که دختر حاجی در اختیار او گذاشته بود عجب کهنه های بچه را تمیز می کرد و عجب دست های خدیجه را پر ترک!امروز روز دوازدهمی بود که خدیجه مزد کار کردنش را نگرفته بود. آخر قرار بود تا یک ماه دستمزد کم او را به جای قرضی که به آقا مرتضی داشت ،حساب کنند واو امروز هم دست خالی به منزل آمد.

سفره جمع شد در حالی که هیچ یک از بچه ها سیر نشده بود . سفره جمع شد و زهرا نگاه رنگ پریده اش را به روی مشق های نا تمامش انداخت :( زهرا هنوز دنبال کتابش می گشت ).اما زیر زمین نمناک و تاریکی که مش حیدر و خانواده اش که درآن زندگی می کردند،حیاطی نداشت که کتاب زهرا انجا بماند.

مش حیدر پایش را دراز کرد و متکا را زیرآرنجش گذاشت و گفت:زهرا مشقت را چند گرفتی؟(منظور دیکته).

زهرا خود را جمع و جور کرد و با صدایی آرام گفت:سیزده، او منتظر بود که پدر دعوایش کند اما پدر به او گفت: اگر بیست بگیری پلو می خوریم .

زهرا حس کرد درست نشنیده است اما پدر ادامه داد :هر وقت بیست شدی بگو خودم برنج می خرم تا ننه درست کنه.

زهرا بی آنکه بداند چه می کند رو به مادرکردکه : ننه آقا جون راست می گه ؟واسمون پلو می خره که بپزی؟ خدیجه یه نگاه غم آلود به زهرا کرد که یاد دختر حاج مرتضی افتاد. درست همسن زهرای او بود.زهرای حاجی جوجه ای داشت.جوجه هایی که وقتهای بی کاریش را پر می کردند.او که لازم نبود وقتی از مدرسه می اید به سراغ کارهای خانه و مواظبت از برادر کوچکش برود . امروز ظهر وقتی سر سفره رنگارنگ حاجی پهن شد ،زهرا اولین کفگیر برنج را در ظرف غذای جوجه اش ریخت و بعد برای خودش. حاجی در حالی که می خندید ،گفت:عجب علاقه ای دارد این دختر به این جانورها!عجب علاقه ای دارد! بسم اللهی گفته شروع به خوردن کرده بود ...

صدای زهرا خدیجه را به خود آورد: ننه می خره ؟

خدیجه سر بالا کرد و گفت: تو بیست بگیر آقا جون سر قولش هست.

زهرا تصمیم مهمش را گرفت و تمام تلاشش را کرد تا فردا دیکته اش را بیست بگیرد...

 ...معلم دفتر های دیکته را صحیح می کرد . زهرا گر چه ظاهرا جمع های پای تخته را می نوشت اما زیر چشمی معلم را می پایید . تا اینکه جلد روزنامه ای دفتر زهرا در دست معلم ،او رااز جا کند : اجازه اون دفتر ماست ! هست که هست !خیلی نمرات درخشانی می آوری که خوش خبری می دهی. چند لحظه ای گذشت که معلم با دقت بیشتری روی دفتر نوشته شد و معلم که دفتر را می بست گفت: نه عجیب است! مثل اینکه اینبار واقعا حق داشتی خوش خبری بدهی.

به کنار میز معلم دوید .دفترش را برداشت و با عجله ورق زد.دستان کوچکش می لرزید .نه!هفده دیگر برای او ارزش زیادی نداشت .هفده و چهارده و ... مثل هم بودند: چون هیچکدام بیست نبودند.

آن شب زهرا باز هم تصمیم گرفت .

...معلم دفتر زهرا را روی میز گذاشت .رو به بچه ها کرد و گفت : بچه ها! زهرا خیلی پیشرفت کرده است. این بار هم نمره ی دیکته اش هجده شد . برایش دست بزنید.

و زهرا اما؛ اول نشست و بعد اشکهایش ریخت و بعد سرش را روی میز گذاشت و زار زار گریه کرد .معلم بالای سر او آمد دستش را روی مقنعه رنگ و رو رفته او گذاشت و گفت:تو از خوشحالی گریه می کنی یا ناراحتی؟!هق هق زهرا هنوز ادامه داشت...

زنگ آخر به صدا در آمد . همه رفتند جز زهرا که سر بر نیمکت داشت و معلم که خود را با دفترهای دیکته مشغول کرده بود .

- زهرا به من بگو چه شده است.

- خانم،اجازه،اجازه ما (اشک هایش دوباره سرازیر شد)ما باید بیست می گرفتیم آقا جانمان گفته...

و زهرا همه چیز را گفت.معلم سر پایین انداخته بود و با نوک کفش آرام به پایه های نیمکت می زد .

ناگهان به سمت میزش رفت.چیزی برداشت و چیزی روی آن نوشت . او در دفتر زهرا به جای هجده بیست گذاشته بود.وقتی زهرا دفتر را دید ،دیگر معلم نفهمید چه شد و زمانی به خود آمد که دست های کوچک زهرا محکم او را می فشردند و لبهای زهرا تند تند صورتش را می بوسید .هنوز خود را با صحنه وفق نداده بودکه دید تنها در کلاس ایستاده است .خواست از کاری که کرده بود خوشحال شود اما ناگهان یاد غذاهای مانده ای افتاد که دیروز یک جا بیرون ریخته بود ...

زهرا دفترو مدادش را جمع و جور کرد و تا خانه فقط دوید.

- آقاجان! آقاجان!ننه!

آقا جان پیت نفت را زمین گذاشت .به سمت او برگشت و گفت: چه خبره داد می زنی بچه زابرا می شه.

آقاجان بیست گرفتم.به خدا ،به جون ننه،خود خانم معلم واسم بیست کذاشت . ببین اول بیست نداده بود اما وقتی گفتم اگه بیست بده واسمون پلو می خرین ، خودش نمرمو بیست کرد. به خدا راست مي گم آقا جون.

پدر کنده رو روی بقیه کنده ها انداخت.توی صورت زهرا نگاه کرد و گفت:تو به معلمت گفتی ... تو غلط کردی گفتی ذلیل مرده. تو رو می فرستم درس بخونی یا بدبختی هامون رو برای دیگران بگی تورو...

صدای سیلی محکم پدر نگذاشت بقیه حرف شنیده شود و صدای خوردن سر زهرا به دیوار از آن هم بلندتر بود.صورت آقاجان از عصبانیت می لرزید. بعد حیرت آمیخته با وحشت،تمام وجودش را گرفت.

زهرا بی حرکت روی زمین افتاده بود.آقاجان خم شددست به گونه های زهرا زد.نه!زهرا تکان نخورد.دست زهرا را کشید نه!بغلش کرد نه!داد زد.دوید.گریه کرد.داد زد دوید...

...آنچه دل عده ای را آتش می زد این بود که مادر ، شکسته تر از هر روز دیگر ،پشت سر جنازه ی زهرا برنج می پاشید.که دختر او آرزوی(بزرگ)پلو خوردن را با خود برد....