ديروزم مثل هر روز تا رسيدم خونه پريدم تو حموم... هم خسته بودم هم درده بدنم بيشتر شده بود... دراز كشيده بودم كه خوابم برد... اگه منا زنگ نزده بود بيدار نمي شدم... نمي دونم چرا وقتي حالم بد ميشه وقتي حال و حوصله ندارم همه تماس مي گيرن كه احوالپرسي كنن از همه بدتر اينه كه هيچ كي توقع نداره من بي حال و حوصله باشم... بايد مثل هميشه بگم بخندم به حرفاشون گوش كنم... ولي ديشب نتونستم تظاهر به خوب بودن كنم... با منا حرف زدم فهميد حالم خوب نيست زياد حرف نزد... بعدشم سيما تماس گرفت... حرفاش حالمو بدتر كرد... البته چيزه عجيبي نيستا من از اينجور آدما زياد ديدم ولي خيلي بعيد بود... اولش كه آقا هيچي نداشت خودشو به در و ديوار ميزد... بالا و پايين پريد تا سيما قبول كنه زنش بشه... سيما هم اين آقا رو با همه ي بدي و خوبياش قبول كرد... تو اين چند ماه هم خوب خودشو نشون داد مثل يه دوست به حرفاي سيما گوش كرد... همراهيش كرد... مشاورش بود كمكش كرد... ولي همش به نفع خودش... سيما هم رك و راست همه چيزو براش تعريف مي كرد... حالا كه يه مدت گذشته... كارش گرفته يكي دو جا هم رفته تحويلش گرفتن... از اين رو به اون رو شده... تمام حرفاي سيما رو تير تفنگش كرده بود... چند شب پيش هدف گرفتو شليك كرد... البته يه جاهايي حق داشت... ولي اينارو بايد با خود سيما مطرح مي كرد با خودش حرف ميزد تا مشكلشون حل بشه... نمي دونم چرا آدما اينجورين... شنيدن دروغ بيشتر براشون لذت داره تا اينكه يكي باهاشون رو راست باشه و همه چي رو براشو بگه... نمي فهمم چرا از حقيقت فرار مي كنن... از اينكه يكي تظاهر كنه كه دوستشون داره بيشتر لذت مي برن تا اينكه احساس واقعي طرف مقابلشونو بدونن... خلاصه اينكه كلي زار زد تا با سيما باشه اونم نه به عنوان يه شوهر... بلكه مثل يه دوست باشه براش... ولي حالا برگشته تعيين تكليف كرده كه اوني رو كه تو مي شناختي بزار كنار از اين به بعد بايد اينجوري كه من مي گم زندگي كني... بگذريم اين قصه سر دراز دارد... همه چيزم نمي شه اينجا گفت... فقط مي تونم دعا كنم بهترين راهو بتونه انتخاب كنه واسه ادامه زندگيش.