ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا

        خبر از  سرزنش خار جفا  نیست ترا

               رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا

                     التفاتی  به  اسیران   بلا    نیست  ترا

                           ما اسیر غم  و اصلا غم ما  نیست ترا

                                 با اسیر غم  خود  رحم چرا  نیست ترا

                           فارغ  از عاشق غمناک  نمی باید  بود

                        جان من اینهمه بی باک نمی باید بود

               همچو گل چند به روی همه خندان باشی

           همره  غیر  به گلگشت  گلستان  باشی

      هرزمان  بادگری دست و گریبان باشی

  زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

     جمع  با  جمع نباشند  و  پریشان  باشی

          یاد  حیرانی  ما  اری  و  حیران  باشی

                  ما  نباشیم  که باشد  که جفای تو کشد

                       به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

                             شب  به  کاشانه   اغیار نمی باید  بود

                                   غیر را  شمع  شب  تار نمی باید  بود

                              همه  جا با همه کس یار نمی باید بود

                           یار  اغیار  دل ازار  نمی باید  بود

                   تشنه ی  خون  من زار  نمی باید  بود

              تا به این  مرتبه خونخوار نمی باید بود

       من اگر کشته  شوم باعث  بد نامی  تست

  موجب شهرت بی باکی و خود کامی تست

      دیگری جز  تو مرا اینهمه  ازار   نکرد

           جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

                 انچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

                      هیچکس سنگین دل بیدادگراین کار نکرد

                              این ستمها  دگری  با من  بیمار  نکرد

                                  هیچکس  اینهمه  ازار  من  زار  نکرد

                             گر ز ازردن من هست غرض مردن من

                           مردم  ازار  مکش  از پی  ازردن  من

                    جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

               بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

          چشم امید  به  روی تو گشادن غلط است

   روی پر گرد به راه تو  نهان غلط است

         رفتن اولاست ز کوی توفتادن غلط است

              جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

                     تو نه انی که غم  عاشق  زارت  باشد

                      چون شود خاک بر ان خاک گذارت باشد

                           مدتی هست که حیرانم  و  تدبیری  نیست

                                 عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست

                             از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست

                        خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

                     از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست

             چه توان کرد پشیمانم و تدبیری  نیست

         شرح  درمانگی  خود به که تقریر کنم

  عاجزم چاره ی من چیست چه تدبیر کنم

       نخل نوخیز  گلستان  جهان  بسیار  است

           گل این  باغ بسی  سرو روان بسیار است

              جان من همچو تو غارتگر جان بسیار است

                    ترک  زرین  کمر موی  میان  بسیار است

                        با لب  همچو شکر تنگ دهان  بسیار است

                            نه که غیرازتوجوان نیست جوان بسیاراست

                         دیگری    اینهمه   بیداد  به عاشق  نکند

                     قصد   ازردن    یاران   موافق   نکند

                مدتی  شد که  در ازارم  و می دانی تو

            به  کمند   تو  گرفتارم  و  می دانی تو

          از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو

  داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

      خون دل از مژه می بارم و می دانی تو

         از برای  تو چنین زارم  و  می دانی تو

                   از  زبان  تو حدیثی  نشنودم  هرگز

                        از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز

                             مکن ان نوع که ازرده شوم از خویت

                                    دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

                                گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت

                                 نکنم  بار  دگر  یاد  قد  دلجویت

                       دیده  پوشم  ز  تماشای  رخ  نیکویت

                   سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

       بشنو پند و مکن قصد دل ازرده ی خویش

   ورنه بسیارپشیمان شوی ازکرده خویش

       چند صبح ایم و از خاک درت شام روم

             از سر کوی تو خود کام به نا کام روم

                 صد  دعا  گویم و ازرده به دشنام  روم

                        از پیت  ایم  و با من نشوی رام  روم

                           دور دور از تو من تیره سر انجام روم

                                 نبود زهره که همراه تو یک گام  روم

                            کس چرا اینهمه سنگین دل بد خو باشد

                      جان من این روشی نیست که نیکو باشد

                 از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی

                یار شو با من بیمار چه می پرهیزی

       چیست مانع ز من زار چه می پرهیزی

  بگشا  لعل  شکر بار چه می پرهیزی

    حرف زن ای بت خونخوار چه می پرهیزی

                نه حدیثی کنی اظهار چه می پرهیزی

               که ترا  گفت  به  ارباب  وفا  حرف  مزن

                  چین بر ابرو زن ویک بار به ماحرف مزن

                           درد  من  کشته ی  شمشیر  بلا  می داند

                                    سوز  من  سوخته  داغ  جفا  می داند

                               مسکنم   ساکن  صحرای   فنا   می داند

                             همه کس حال من  بی  سر پا  می داند

                        پاکبازم  هم  کس  طور  مرا  می داند

                    عاشقی همچو منت نیست خدا می داند

  چاره ی من کن و مگذار که بیچاره شوم

    سر خود گیرم و از کوی تو اواره شوم

          از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت

               چهره الوده به خوناب جگر خواهم رفت

                     تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت

                         گر نرفتم ز دردت شام سحر خواهم رفت

                             نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت

                          نیست  باز  امدنم  باز  اگر خواهم  رفت

                      از  جفای  تو من  زار  چو  رفتم   رفتم

                 لطف کن لطف که این بار چو رفتم  رفتم

            چند  پا مال  چند  در کوی  تو  با خاک 

        چند پا مال  جفای  تو  ستمگر  باشم

 چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم

        از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم

            می روم  تا به  سجود  بت  دیگر باشم

                    باز اگر سجده کنم  پیش تو کافر باشم

                       خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی؟

                             طاقتم نیست از این بیش تحمل  تا کی؟

                                     سبزه  دامن  نسرین  تر ا بنده  شوم

                              ابتدای  خط  مشکین  ترا  بنده  شوم

                       چین بر ابرو زدن و کین ترا بنده شوم

                  گره  ابروی  پر  چین  ترا  بنده شوم

          حرف  ناگفتن  و تمکین  ترا بنده  شوم

      طرز  محبوبی  و ایین ترا  بنده  شوم

 الله  الله  ز که  این قاعده اندوخته ای

       کیست استاد تو اینها ز که اموخته ای

              اینهمه جور که من از پی هم می بینم

                    زود خود را به سر کوی عدم می بینم

                         دیگران راحت و من اینهمه غم می بینم

                               همه کس خرم و من درد و الم می بینم

                                     لطف  بسیار طمع دارم وکم می بینم

                               هستم  ازرده  و  بسیار  ستم  میبینم

                       خرده بر حرف درشت من ازرده مگیر

                  حرف ازرده درشتانه  بود  خرده مگیر

            انچنان باش که من از تو شکایت  نکنم

     از  تو  قطع  طمع لطف و عنایت نکنم

  پیش مردم ز جفا ی  تو  شکایت  نکنم

       همه   جا   قصه ی  درد   تو  روایت نکنم

            دیگر  این  قصه  بی حد و  نهایت  نکنم

                خویش  را شهره ی  هرشهر و ولایت نکنم

                    خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است

                         سوی  تو گوشه  چشمی زت و گاهی سهل است

وحشی بافقی